Dzisiaj chcę Ci napisać o odwadze, ale w miejscu, w którym mało kto jej szuka.

Bo większość z nas myśli, że odwaga jest potrzebna wtedy, kiedy dzieje się „wielka rzecz”: zmiana pracy, ważna rozmowa, decyzja, ryzyko.
A ja widzę, że odwaga najczęściej… pęka w codzienności. I bardzo często pęka właśnie wtedy, kiedy mówimy: „odpoczywam”.

Teraz jest czas ferii, przerw zimowych, urlopów. I naturalnie — człowiek chce odpuścić. Tylko że jest taki rodzaj „odpoczynku”, który wcale nie daje odpoczynku.
To jest ten odpoczynek, po którym wracasz do życia z wrażeniem, że jesteś „cięższa”: mniej energii, więcej chaosu w głowie, większa drażliwość, większe odwlekanie, trudniej się zebrać, trudniej wrócić do rytmu. Niby miało być lżej — a w praktyce robi się jeszcze trudniej.

Dlaczego tak się dzieje i co ma do tego odwaga?

Bo w przerwie często wracamy do trybu, w którym umysł przejmuje ster: szuka szybkiej ulgi, szybkiej przyjemności, rozproszenia, ucieczki od napięcia. To może być telefon, seriale, podjadanie, przewijanie, „jeszcze chwilę”, „jutro zacznę”. I to nie jest „złe” ani „głupie”. To jest po prostu automatyczny sposób radzenia sobie z przeciążeniem.

Tyle że ten automatyzm ma cenę: im częściej uciekasz od napięcia w szybkie rozproszenie, tym mniej masz kontaktu z tym, co naprawdę Cię wzmacnia. A potem — kiedy przerwa się kończy — powrót do obowiązków zaczyna się nie z miejsca spokoju, tylko z miejsca lęku: „czy ja to ogarnę?”, „czy znów zawalę?”, „ile ja straciłam czasu?”. I właśnie wtedy odwaga jest najbardziej potrzebna.

I teraz najważniejsze: odwaga nie znika dlatego, że odpoczywasz.
Odwaga znika wtedy, kiedy odpoczynek staje się bezwładnym dryfowaniem, w którym umysł znowu rządzi nawykowo. Bo odwaga w praktyce jest jedną umiejętnością: zrobić wybór zanim włączy się automatyczna reakcja.
Nie wielki wybór „zmieniam życie”. Tylko mały: „widzę, że uciekam — i wracam do siebie”.
 

Jak naprawdę działa odwaga (prosto i praktycznie)

1. Odwaga nie usuwa strachu.
   Odwaga sprawia, że strach przestaje być kierownicą. To ogromna różnica.
   Możesz czuć niepewność i mimo to zrobić właściwy krok.
2. Odwaga rośnie, gdy przestajesz wierzyć każdej myśli.
   Bardzo często „brak odwagi” to wcale nie brak mocy. To zbyt szybkie uwierzenie narracji typu:
   „nie dam rady”, „nie wypada”, „co ludzie powiedzą”, „a jeśli się ośmieszę?”.
   To są tylko myśli. To nie jesteś Ty.
3. Odwaga pojawia się, gdy masz jasny punkt oparcia.
   Czyli nie „motywację”, tylko prosty, konkretny kierunek: co wybieram i dlaczego.
   Wtedy nie musisz walczyć ze sobą — po prostu wiesz, w którą stronę iść.
4. Odwaga potrzebuje małych dowodów.
   Nie wielkich deklaracji. Małych, powtarzalnych działań, które dają umysłowi sygnał:
   „jestem osobą, która dotrzymuje sobie słowa”.
   I to jest prawdziwe uwolnienie mocy.

I teraz ważne: jeśli czytasz to i czujesz, że temat odwagi dotyka Cię mocno, to ja nie chcę dawać Ci kolejnej „uniwersalnej porady”. Bo odwaga ma różne źródła i różne blokady — u jednej osoby będzie to lęk przed oceną, u innej perfekcjonizm, u innej brak granic, u jeszcze innej poczucie, że „muszę być gotowa w 100%”.

Dlatego przygotowałam Test Odwagi.
Po to, żebyś dostała wskazówki dopasowane do Ciebie:
co Cię najczęściej zatrzymuje, jaki masz typ odwagi (i czego potrzebujesz), oraz jakimi 2–3 krokami najszybciej uruchomić w sobie moc wyboru.