„Rodzina ma mnie pewnie za frajera” – mówi 83-letni profesor, przez lata wiceprezes ważnej państwowej instytucji, autorytet, człowiek sukcesu, który wpadł w zastawione na niego finezyjne pułapki finansowe. Kosztowało go to prawie ćwierć miliona złotych, choć to przecież nie pierwszy naiwny. Stracił pieniądze nie w jednym wielkim przekręcie, lecz w kilku – spokojnych, wiarygodnych, dobrze opakowanych inwestycjach. Byli doradcy, umowy i poczucie, że wszystko jest pod kontrolą. Pieniądze pracowały, odsetki wpływały. Zainwestował 50 tysięcy w klinikę medyczną, zabezpieczoną „majątkiem właściciela”, akcje, obligacje, „pewne” biznesy, polecane przez znajomych doradców. – Zwyczajnie mnie omotali – przyznaje profesor. Najpierw zniknęły przelewy, potem urwał się kontakt, na koniec wszystkie pieniądze. Zgłaszał sprawy na policję i do prokuratury. Efekt? Umorzenia. Najbardziej boli go właśnie to: – Jestem sprytnie okradany, a państwo nie działa - mówi. Tekst Piotra Miączyńskiego to anatomia kantu i ostrzeżenie, by ktoś inny zatrzymał się o krok wcześniej.

Lawinowo rośnie skala oszustw, dokonywanych przez klientów restauracji z ofertą „na dowóz”. Pomaga im AI, generując „dowody” reklamacji – zdjęcia, na których sztuczna inteligencja umieszcza np. włos w zupie. Platformy, przez które zamówiono jedzenie, zwracają pieniądze klientom, ale koszt ponosi restaurator. – Nie ma dnia bez takich zgłoszeń – żali się właściciel restauracji z Warszawy. Branża alarmuje, że restauracje nie mają jak się bronić.

Oszukany czuje się klient biura podróży, który wykupił wycieczkę last minute dla siebie, żony i dziecka do Omanu. Wakacje kosztowały ponad 20 tys. zł. i miały trwać dwa tygodnie, lecz z powodu konfliktu na Bliskim Wschodzie zostały skrócone o połowę. Nie zgadniecie, w jakiej wysokości zwrot zaproponowało swojemu klientowi biuro podróży.