Goeienavond beste lezer,

“Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt”: dat zei de Noorse skiër Atle Lie McGrath om de opmerkelijke beelden van gisteren te verklaren. Na het missen van het goud had hij boos zijn stokken weggegooid, zijn ski's losgemaakt en was hij beginnen te stappen; niet als een geslagen man, maar met een driftige tred. Niet richting kleedkamer, maar naar de oneindigheid. Weg van alles en iedereen. Een almaar kleiner wordend figuurtje in de sneeuw. De verliezer die wou verdwijnen.

Als hij niet plots was tegengehouden door een metershoge omheining, was hij wellicht nog aan het stappen. Maar nu liet hij zich vallen in de sneeuw. Hij trok zijn handschoenen uit en plofte languit op zijn rug in de sneeuw. Een man met zwarte gedachten die zich verschool in een hoog wit tapijt. “Het is het ergste moment uit mijn carrière”, zei McGrath.

Hoe verschillend was de reactie van onze landgenoot Sam Maes, die er in de slalom niet veel van had gebakken en dat relativeerde met “Het zijn uiteindelijk maar Olympische Spelen”. Misschien had hij zich na die uitspraak ook beter in de sneeuw laten vallen om te verdwijnen van schaamte. Want als de Spelen niet zo belangrijk zijn, want heb je er als atleet dan te zoeken?