Goeienavond beste lezer,

Een bekentenis: ik ben fan. Grote fan. Overdreven, zou u zeggen als u het allemaal wist - en ik kan u niet eens ongelijk geven. Maar goed, het is niet anders: ik ben al een kleine 40 jaar een raindog die zich tegoed doet aan alles wat Tom Waits op deze wereld loslaat. Platen, optredens, films, boeken, merchandise … u wil niet weten hoeveel geld ik daaraan gespendeerd heb in de loop der jaren.

Een vreugdedansje dus toen de man deze week, na jarenlange muzikale stilte, nog eens wat muziek uitbracht. ‘Boots on the ground‘, één eenzaam nummer, in samenwerking met Massive Attack. Ach, wie ‘t kleine niet eert, weet u wel. Maar wat moet een mens hier nu mee? De muziek klinkt meteen bekend in de oren - niet te verwonderen: het is een met de hulp van Massive Attack gerecycleerde versie van Waits' eigen ‘Earth died screaming’, ook al meer dan dertig jaar oud ondertussen.

De tekst dan maar? De man is niet te verstaan – geen probleem, dat zijn we gewoon en het internet biedt altijd soelaas. De lyrics blijken niet al te subtiel. “Big titties” en “federal pricks”? Serieus? En dat van iemand die ons liet wegdromen met zinsnedes als “Wasted and wounded, it ain't what the moon did” of “I'll take the spokes from your wheelchair and a magpie's wings and I'll tie ‘em to your shoulders and your feet”.

“Big titties” dus. We zullen maar denken dat het geen tijden zijn voor subtiliteiten. Ondertussen doen we het wel met die wondermooie versie van ‘Tom Traubert's blues’ die hij vorige jaar inblikte voor een Italiaanse documentaire over daklozen (zei ik al dat het ver ging, met die verslaving?) en kijken we uit naar het nummer dat ergens in het najaar op een tributeplaat ter ere van dat andere lyrische genie Shane MacGowan moet opduiken.

En voor alle zekerheid heb ik toch maar drie stuks vinyl van ‘Boots on the ground’ besteld - die is immers beschikbaar in drie verschillende kleurtjes en zoals de man al zei: “Money is just something you throw from the back of a train”.